Op deze pagina:
Wat is knoflook?
knoflook en gezondheid
Geheim van heilzame werking knoflook
Voedingswaarde van knoflook
Toepassingen knoflook
Recepten knoflook
Geschiedenis van knoflook
Asperges, Azijn, Gember, Groene thee, Groenten, Knoflook, Koolhydraten, Mediteranne voeding,
Mineralen, Olijfolie, Vetten, Vitaminen, Vis, Water, Wijn, Zuur en basen
Knoflook (Allium sativum L.) is een vorstbestendige overblijvende plant die oorspronkelijk voorkomt in Azië, de gebieden rond de Middellandse Zee en Afrika.
De plant wordt tussen de 50 en de 80 centimeter hoog en is één van de eerste planten die door de mens werd gecultiveerd.
Knoflook is familie van de lelie-achtigen, evenals prei, ui en bieslook.
Het eetbare en tevens heilzame deel, de bol, groeit onder de grond en bestaat uit verscheidene kleine teentjes, die ieder omhuld zijn door dunne papierachtige vliesjes in verschillende lagen.
Bij het planten van een teentje ontstaat weer een nieuwe knoflookplant.
Knoflook is een kruidachtige, overblijvende plant die we in de keuken gebruiken als kruid, ondanks de onwelriekende geur, die de adem en het afgescheiden lichaamsvocht na het gebruik verspreiden.
Knoflook is smaakvol, geurig en gezond. Knoflook behoort tot het scherpste lid van de uienfamilie.
Meer over Mediteranne voeding
- Knoflook is een anti-oxidant met een bijzonder gunstig effect op de gezondheid. Het heeft een vitaliserende werking op het gehele lichaam en geeft daardoor meer energie.
- Knoflook bevat veel zwavelhoudende componenten die biologisch actief zijn. Zowel de ui als de knoflook zijn sterk bacteriedodend (inwendig).
- De voortdurende desinfecterende werking en daardoor opruimende werking houdt de mens gezond.
- Bij uitwendig gebruik heeft knoflook een antiseptische (desinfecterende) werking en verhoogt de weerstand tegen infecties en schimmels.
- Knoflook trekt bloed naar de slijmvliezen, zodat het bloed daar zijn genezende werking kan laten gelden.
- Knoflook verjongt.
- Aderverkalking, een hoge bloeddruk, vermoeidheid, koude handen en voeten en vergeetachtigheid kun je voorkomen met knoflook.
- Knoflook heeft een gunstige invloed op de bloedvaten en indirect ook op het hartritme en de bloeddruk.
- Volgens Indiase onderzoekers vermindert de consumptie van knoflookextracten de toxische effecten van arseen in het lichaam en zorgt dat dat arseen versneld via de urine wordt afgevoerd.
Volgens Amerikaanse onderzoekers is de verklaring voor de geneeskrachtige werking van knoflook als volgt. De chemische bestanddelen van knoflook worden door onze rode bloedcellen omgezet tot zwavelwaterstof H2S. Zwavelwaterstof ontspant de bloedvaten en verbetert op die manier de bloedcirculatie.
Het volksgeloof en de geneeskunde schrijven knoflook al lang een heilzame werking toe. Volgens de Amerikaanse onderzoekers verlaagt het gewas het risico op hartziekten, hoge bloeddruk en cholesterol. Bij bevolkingsgroepen die veel knoflook eten, doen zich weinig problemen met hoge bloeddruk voor. Nu zijn ze erachter gekomen dat de positieve werking toe te schrijven is aan het effect van zwavelstofwater. Verder ontdekten ze in het labo dat de rode bloedcellen sporen van knoflooksap bevatten. Daar haalden ze onmiddellijk H2S uit. Verdere experimenten toonden aan dat de omzetting zich in het membraan van de rode bloedcellen afspeelt.
Knoflook bevat naast de werkzame stof alliine die de basis vormt voor de actieve stof allicine, onder andere ook enzymen, eiwitten, vetten, kalium, zink, vitamine A en C, calcium, magnesium, natrium, ijzer, aminozuren en B complex vitaminen!
Het is vooral de stof allicine die bij het eten van verse rauwe (gesneden) knoflook vrij komt en die een antibiotische werking heeft.
Ongeveer 2600 jaar voor de jaartelling: om ervoor te zorgen dat hun piramidebouwers scherp zouden staan schotelden de Egyptische vorsten ze een dieet van radijs, ui en knoflook voor.
Romeinse en Griekse genezers prezen de merites van de ’stinkende roos’. Knoflook werd gebruikt bij luchtweginfecties, zweren en wratten, parasieten… Ook voor het verbeteren van hun prestaties (in bed, in het stadion of op het slagveld) grepen de klassieken naar knoflook.
In de middeleeuwen en daarna zag men knoflook vooral als bescherming tegen besmettelijke ziekten. De maskers die geneesheren droegen om zich te beschermen tegen de pest ( en de lijkengeur te weren) waren onder meer gevuld met look.
Eind negentiende eeuw ontdekte Louis Pasteur dat knoflook bepaalde schadelijke bacteriën vernietigde en ook Albert Schweizer greep naar knoflookverbindingen in de strijd tegen ameobedysenterie.
De Russische soldaten hadden ten tijde van WOII teentjes knoflook in hun zakken zitten waarmee ze hun wonden konden ontsmetten: de Russische peniciline.
In de twintigste eeuw deed men volop onderzoek naar de effecten van look. Het gebruik van knoflook had positieve effecten op de bloedsomploop en wist infecties doeltreffend te bestrijden. Maar er was ook een keerzijde: het (langdurig) gebruik van rauw knoflook in therapeutische dosissen (een dosis van vier teentjes rauwe knoflook) leidde tot bloedarmoede, irritatie van maag- en darmslijmvlies, een slechtere leverwerking enzovoort.